Een oma in de spagaat tussen liefde, hechting en UPF–realiteit
Een sinterklaas dilemma
Als metabole en UPF-verslavingstherapeut, en als oma van drie prachtige kleindochters tussen de drie en zes, zit ik regelmatig in een emotionele spagaat.
Mijn eigen kinderen blijken fantastische ouders. Ik zie betrokkenheid, warmte en een heel natuurlijk vermogen om veilige hechting te creëren, zonder dat ze ooit een boek van Bowlby of Gabor Maté hebben gelezen. Dat maakt me oprecht blij en trots. Maar bij eetgewoonten weet ik helaas te veel. En die kennis botst soms met de realiteit van het oma-zijn en de opvattingen van mijn kinderen.
Mijn kleinkinderen kunnen de wereld van me krijgen… maar wat ze het allerliefst willen, is snoep. En niet een beetje: alles wat glanst, zoet is, knispert, suist, kraakt of in een kleur gegoten werd die de natuur nooit heeft bedoeld.
In gewone supermarkten bestaat er vrijwel geen verantwoorde keuze meer. Zelfs natuurvoedingswinkels liggen vol producten die lijken op “natuurlijk”, maar gewoon UPF zijn met een groen label. Waar ik voor mezelf streng ben, ben ik als oma soms vooral zoekend, en botsen mijn innerlijke delen van vertrouwd en veilig voelen voor de ander en verantwoord en educatief zijn met elkaar. Er zijn dingen waar ik vanuit mijn professie en uitgebreide kennis als gecertificeerd voedingsdeskundige eigenlijk ‘nee’ tegen moet zeggen. Maar ik blijk de enige binnen mijn familie, en daar ontstaat de lastige spagaat. Ik wil het liefst UPF-vrij, of op zijn minst niet het begin van een eetverslaving faciliteren. Helaas dat werkt niet in deze maatschappij.
– Het kind wil het graag en wordt er blij van, en een kind teleurstellen voelt niet fijn.
– Ik wil geen vervelende oma zijn bij wie ze zich ongemakkelijk voelen omdat het zo anders gaat dan thuis.
– En tegelijkertijd zie ik in één oogopslag de dopamine-architectuur achter elk kruidnootje, elk suikerklontje, elke letter S van chocolade…
Ik denk aan de 12 stappen die in veel verslavingsprogramma’s leidinggevend zijn en vooral aan het sereniteit-gebed: “Geef mij de sereniteit om te accepteren wat ik niet kan veranderen; de moed om te veranderen wat ik wel kan; en de wijsheid om het verschil te kennen.”
Dus ja, ik geef me over, ik doe water bij de wijn. Ik hoop maar dat ze later zelf kiezen voor metabole gezondheid. Ik leg mijn ketogene missionaris-deel even in een la, slik dapper en zet op sinterklaasavond dan toch twee verschillende soorten hapjes neer:
– één met sinterklaassnoepgoed (waar ik af blijf)
– één met mijn eigen keto-tapas waar iedereen van mag happen
Robert Lustig heeft gelijk: je moet niet de kinderen of ouders aanpakken, maar de dealers. De overvloed aan suiker- en UPF-marketing, de verpakkingen op peuterhoogte, de “feestdagen-excuses”, de industrie die weet hoe ze een kinderbrein en dat van de ouders kunnen hacken.
Wat mij betreft moet de overheid ingrijpen zoals ze ooit deed met sigaretten: niet door ouders en de suikerverslaafden de schuld te geven, maar door het aanbod en de verleiding eerlijker te maken. Door kinderen te beschermen tegen een markt die hen ziet als levenslange klanten. Naast metabole educatie aan ouders natuurlijk zodat ze inzicht krijgen welke risico’s ze met hun eigen gezondheid en dat van hun kinderen nemen.
Tot die tijd blijft het zoeken voor mij en blijf ik balanceren tussen kennis en liefde.
En blijf ik, als oma, in alle eerlijkheid zeggen: het is soms hartverscheurend moeilijk maar ik kies elke dag opnieuw voor nabijheid en niet voor perfectie.
